Επιπλοιδέες

Παρ’ όλα αυτά, μετά από μιας ώρας περιή­γηση τίποτα δεν είχε πέσει στην αντίληψη τους που να μαρτυ­ρούσε τη συγκεκριμένη  παρέμβαση στα επιπλα τιμες. Το γεγονός ό­τι προσποιούνταν τους τουρίστες για να μην αναγκαστούν να ε­ξηγήσουν στο φίλο του  το πραγματικό τους ενδιαφέρον δε βοηθούσε και πολύ την ερευνά τους.
Τους πήγε και μέχρι το γωνιακό πύργο του κτίσματος. Εκεί υποτίθεται ότι στεγαζόταν το εργαστήρι του επιπλοποιού. Η σοφίτα του ήταν παλιά και το ξύλινο πάτωμα έτριζε κάτω από τα πόδια τους. Ένας φεγγίτης στην επικλινή οροφή ή­ταν η μόνη δίοδος για το φως της μέρας. Ο χώρος δεν απέπνεε τίποτα το υποβλητικό από τον παλιό και όμορφο μύθο για τα στρωματα . Απογοητεύτηκε λίγο γιατί είχε στηρίξει πολλές ελπίδες στο συγκεκριμένο χώρο του κτιρίου. Ούτε καν η περίφη­μη τρυπά στη στέγη δεν υπήρχε, απ’ όπου υποτίθεται ότι  τράβηξε τον επιστήμονα και η οποία δεν έκλεινε ποτέ. Του­λάχιστον θα μπορούσαν να αφήσουν μια οπή ανοιχτή για τουρι­στικούς λόγους, σκέφτηκε πικρόχολα.

Επόπτευσε για λίγο το χώρο για να προσα­νατολιστεί. Τα επιπλα κρητη ήταν εκεί. Εκείνη τη στιγμή, σαν για να διαμαρτυρηθεί για το τε­χνητό φως, το φεγγάρι κρύφτηκε βιαστικά πίσω από ένα μαύρο σύννεφο. Έβγαλε το σφυρί από τη σακούλα και κινήθηκε με προσοχή ανάμεσα στους στοιβαγμένους κορμούς. Το χιόνι είχε λιώσει μέσα στον περίβολο του μεγάλου προαυλίου αποκα­λύπτοντας ένα λασπώδες χώμα. Ξερά και σαπισμένα φύλλα από τα διάσπαρτα δέντρα κάλυπταν τα κενά ανάμεσα στις πέτρες. Κάτω από το φως του φαναριού είδε τα γυμνά κλαριά των δέ­ντρων να ανασαλεύουν προειδοποιητικά. Ο αέρας είχε μια ενο­χλητική μυρωδιά που δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Ήταν η μυρωδιά του ξύλου ή απλώς η σαπίλα των φύλλων; Δεν ήξερε τι να απαντήσει. Συνέχισε να προχωράει προνοώντας να βρίσκε­ται κοντά στην ξύλινη μάντρα φράχτη για να μη δίνει στόχο. Στόχο σε ποιον; Τα επιπλα;Συνέλαβε τον εαυτό του να ετοιμάζεται να σιγοσφυρίξει κάτι για να διασκεδάσει την αμηχανία του. Δεν ένιωθε κάποιο συγκεκριμένο φόβο, αλλά ένα σφίξιμο στο στομάχι τον κρατού­σε σε υπερένταση.

Σαν να είχε παραμερίσει μια αδιόρατη χωροχρονική κουρτί­να,  βρέθηκε μέσα στο εργαστήριο ενός κατασκευαστή επιπλων. Ο τρίτος όροφος  είχε διαμορφωθεί σε μια τέλεια ρεπλίκα ενός κατασκευαστικού παραδείσου γεμάτος επιπλα. Αισθάνθηκε ότι από στιγ­μή σε στιγμή θα πεταγόταν από καμιά γωνιά κανένας γερο-κατασκευαστής με κιτρινισμένα δάχτυλα, μακριά λευκή γενειάδα και ψηλό κωνικό καπέλο, σαν το μάγο . Στο κέντρο του χώρου ξεπρόβαλε ένας μεγάλος πάγκος, το άνω τμήμα του οποίου χω­νόταν στο ταβάνι, χωρίς να φαίνεται η κατάληξη του. Ήταν ο  υπέρτατος. Η φωτιά ήταν, φυσικά, σβηστή και ο φούρνος τόσο πα­γωμένος, όσο και τα όνειρα αυτών που τον συντηρούσαν αναμμένο άγρυπνα, μέρα και νύχτα. Δίπλα του, πάνω σ’ ένα χαμηλό τραπέζι, ήταν αραδιασμένα ξύλινα επιπλα και δερμάτινα σαλόνια  όλων των μεγε­θών, που προφανώς κάποτε χρησιμοποιούνταν για την αναζωπύ­ρωση χώρου. Τον τοίχο του δωματίου κοσμούσαν τοιχογρα­φίες που αναπαριστούσαν γνωστούς αστερισμούς. Φα­ντάστηκε ότι η νύχτα θα ήταν πανταχού παρούσα σ’ εκείνον τον κλειστοφοβικό χώρο.
Παραδίπλα, μονοκόμματα ξύλινα τραπέζια ήταν γεμάτα γυά­λινες καράφες, φιάλες με ψηλά λεπτά στόμια,  γυά­λινους σωλήνες και χάλκινα σκεύη. Σε άλλο τραπέζι δεκάδες μικροαντικείμενα.

Πάνω στον πάγκο ήταν αραδιασμένα καμιά δεκαριά ξύλινα ράφια διαφόρων μεγεθών. Αισθάνθηκε αμήχανα, σαν να τον είχαν πιά­σει επ’ αυτοφώρω να παρακολουθεί απροκάλυπτα  οικογε­νειακά επιπλα. Επανέκτησε γρήγορα την ψυχραιμία του και πλη­σίασε τον πάγκο. Ζήτησε με βραχνή φωνή ένα καναπε, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούσε με την άκρη του μα­τιού του να δει αν υπήρχε κάποια άλλη πόρτα εκτός από την κύ­ρια της εισόδου. Δεν υπήρχε. Όταν μίλησε στον άντρα με τα ανυπόφορα ιταλικά του, αυτός τον κοίταξε εξεταστικά πίσω από τα κοκάλινα στενά και μακρό­στενα γυαλιά του. Χωρίς να βγάλει άχνα του έγνεψε να τον ακο­λουθήσει και, αφού έκανε το γύρο του πάγκου, προχώρησε προς το βάθος του στενού μαγαζιού που κατέληγε σ’ ένα μεγάλο κορ­νιζαρισμένο καθρέφτη. Ο υπάλληλος κινήθηκε δειλά προς το μέρος που είναι τα νεα επιπλα μην καταλαβαίνοντας. Ο άντρας φάνηκε να ψάχνει κάτι στη μεταλλική κορνίζα κοιτώντας πάνω από τον ώμο του προς το δρό­μο. Την επόμενη στιγμή ένα μεταλλικό κλικ ακούστηκε και η κορ­νίζα με το γυάλινο σώμα της άνοιξε για να αφήσει χώρο σ’ ένα ά­νοιγμα.

Ίσως στα χέρια κάποιων ταλαντούχων μαστόρων  τα επιπλα   μπορούν ν’ αλλάξουν σε πολλά. Όμως δεν είναι πια η δική μου παρτίδα, είναι η δική τους. Εγώ πρέπει ν’ α­ποσυρθώ. Φοβάμαι ότι κι εσείς πρέπει τώρα ν’ αποσυρθείτε, κυ­ριολεκτικά μιλώντας. Πήγε κάτι να πει, μα ο άλλος τον σταμάτησε: «Δεν είναι απαραίτητο να πείτε κάτι. Ούτε καλό ούτε κακό. Αλλά θα πρέπει να σας δώσω μια τελευταία συμβουλή. Ξανα­σκεφτείτε πολύ σοβαρά αυτό που σας είπα για τα σχέδια που πρέπει να παραμένουν ως έχουν. Η τάση σας να κυνηγάτε την α­πόλυτη τελειότητα, όπως διακρίνω, θα σας οδηγήσει σε προβλήμα­τα ή σε αποτελέσματα που δε θα θέλατε να έχετε», είπε και οδή­γησε το μπαρ προς τη σκάλα.Ο βοηθός, που είχε ήδη μπει στην αίθουσα, τον βοήθησε να ε­νεργοποιήσει το μηχανισμό και το μπαρ άρχισε να ανεβαί­νει. Ο  καθηγητής γύρισε ξαφνικά προς το μέρος του. «Και κάτι ακόμα, αν και θα το ‘χετε καταλάβει. Δεν είναι τόσο σημαντικό όσο τα ίδια τα επιπλα, αλλά η αξιοπιστία σας εδώ και λίγο και­ρό παίζεται κορόνα γράμματα». Και μ’ ένα αινιγματικό μειδία­μα του γύρισε την πλάτη και άφησε το μηχανισμό να οδηγήσει το μπαρ στην κορυφή της σκάλας

Το μήνυμα είναι σαφές. Μόνο που δεν μπορεί να το δει ο καθένας. Ο υπουργός είχε την προνοητικότητα ή τη στιγμιαία έμπνευση να αφήσει στον γενικό γραμματέα το κατάλληλο σημάδι. «Μόνο εσένα εμπιστεύομαι απόλυτα». Του ήταν εύκολο να θυμηθεί την κρίσιμη θέση. Η κατασκευαστική  του μνήμη ήταν αξιοθαύμαστη εξάλλου. Ήταν το πλάτος και το ύψος της αρχικης σελίδας με τα αποτελέσματα. Άρχισε να τοποθετεί τα σωστά κομμάτια στο δωμάτιο με τα μεγάλα παράθυρα. Πρώτα το λευκό ντουλάπι. Μετά όλα τα μαύρα επιπλα στη γω­νία. Το μαύρο κουτί και τα μαύρα σκαμπό να στριμώχνουν, να πνί­γουν της ανθοστήλες. Τη μαύρη συνθεση  σε μια άκρη. Έλειπε ο λευκός καθρέφτης. Το κομμάτι που έδινε τον τόνο. Κοίταξε τα κομμάτια που είχε μαζέψει στο ξύλινο  πάτωμα. Κανένας από τους δύο λευκούς ορθοστάτες δεν ήταν ανάμε­σα τους. Ταράχτηκε. Δοκίμασε μ’ ένα μαύρο σκαμπό. Το τοποθέ­τησε στην κατάλληλη θέση, αλλά δεν έγινε τίποτα. Προφανώς, τα κομμάτια έχουν κάποιο ειδικό βάρος και την συγκεκριμένη τοποθέτηση στον χώρο.

Έβαλε βιαστικά το χαρτί στην εσωτερική θήκη της σύνθεσης, έκλεισε το καπάκι και βγήκε από το επιπλοποιείο. Σκέφτηκε ότι θα είχε χρόνο αργότερα να ασχοληθεί με την ερμηνεία και τα υπόλοιπα παιχνίδια του καθηγητή με τα επιπλα. Κλειδώνοντας το μαγαζί του, το μυαλό του επέστρεψε στην σύζυγο και το διαζύγιο. Το πρόσωπο του συννέφιασε ξανά και προχώρησε γρήγορα προσπαθώντας να διώξει τις στενόχω­ρες σκέψεις που τρύπωναν στο μυαλό του σαν κάμπιες. Σκέψεις που, αν εκείνη τη στιγμή ήξερε τη σημασία του περίεργου κειμένου και πόσο θα του άλλαζε τη ζωή, θα σκορπίζονταν σαν δροσοσταλίδες πάνω από φύλλο. Την αλλαγή του αριθμού από πληθυντικό σε ενικό που του είχε ξε­φύγει. Ακόμα και το ότι την είχε προσφωνήσει με το πατρικό της επίθετο και όχι με το δικό του, που της άρεσε, όπως έλεγε η ίδια, στο παρελθόν τουλάχιστον, να χρησιμοποιεί. «Ίσως δεν είναι α­πλοί συνάδελφοι», σκέφτηκε και προσπάθησε να διώξει ένα στιγ­μιαίο δάγκωμα ζήλιας. Παρ όλα αυτά πρέπει να σκεφτεί σχετικά με τα επιπλα που υπάρχουν στο σπίτι, στην κουζίνα , το υπνοδωμάτιο, το καθιστικό, πάρα πολλά για να τα αφήσει έτσι.

Ήταν παράξενη η αλλαγή της. Κανείς δεν το πήρε χαμπάρι, μόνο εγώ που ζούσα στις γωνιές και στους ίσκιους, και τα μάτια μου τρυπούσαν τους τοίχους του μυαλού και της ψυχής και μπορούσα και διάβαζα τα κρυφά κίνητρα, τις κρυφές επιθυμίες της. Εντάξει, τότε δεν καταλάβαινα τι σήμαιναν όλα αυτά. Ένιωθα όμως τη δυσφορία του άντρα, όταν έγερνε επάνω του, την αμηχανία του, την ντροπή του, έβλεπα το κυνηγημένο βλέμμα του, το φόβο του, μην τυχόν και πάρουν οι άλλοι μυρωδιά το τι συνέβαινε. Απλά επιπλα υπήρχαν που κανείς δεν ήθελε να φορτωθεί. Ύστερα από κείνο το συναπάντημα η ίδια έβαλε λυτούς και δεμένους να μάθει ποιος από τους υπαλλήλους μπορεί να πληροφορούσε την πρώτη τι γινόταν στην εταιρεια μας. Κανείς τους δε μίλησε κι εκείνη άκρη δεν έβγαλε. Όταν το βράδυ το ανακοίνωσε στον αρμοδιο με μάτια που έλαμπαν από οργή, εκείνος δεν έβγαλε άχνα, πράμα που την έκανε να λυσσάει ακόμη περισσότερο. Αλλά τα ίδια επιπλα, που και άλλη φορά είχε δει σε τι κατάσταση ήταν, τα θεωρούσε σαν κάτι ξεχωριστό, στο σαλονι είχε κάποιες λεπτομέρειες, αλλά καμία δεν ήταν τιμη προσφοράς.

Μερικές μέρες αργότερα όταν τη ρώτησα αν είναι αλήθεια, απάντησε με πολύ φυσικό τρόπο ότι, ναι, είναι αλήθεια, μετά με κοίταξε γεμάτη ευτυχία και μου ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος. Είπε ότι δεν ήξερε ποιος είναι ο πατέρας και ότι ο κύριος την έπεισε ότι ακόμα κι αν ήταν του ανδρός της το μωρό, δε θα πείραζε, εκείνος θα το αγαπούσε σαν δικό του. Μου είπε ότι δεν είχε νωρίτερα φανταστεί ότι έτσι ήταν ο έρωτας και ότι επαναλαμβάνω κατά λέξη το σώμα της ήταν ένα χωράφι και ο κύριος το όργωνε με το αλέτρι του, το μεγάλο αλέτρι του. Και ξεκαρδιστικέ στα γέλια. Κοίταξα για λίγο τα επιπλα, τα είχα χαμένα. Χαιρόμουν για πάρτη της, γιατί ξέρω από έρωτα και ψυχικό και σωματικό, τόσα χρόνια ήμουνα με το τραπεζακι σαλονιου, κι αν δεν υπήρχε αυτή η έλξη, δε θα βαστούσε η σχέση, τόσες τρικυμίες που είχε περάσει. Γιατί λίγο μετά που έφυγε ο πατέρας μας, απαίτησα από τη μάνα μας το κομμάτι της περιουσίας που μου αναλογούσε και της υποσχέθηκα να φύγω από το σπίτι και πάω στο ν αττικής.

Το 1651 ο μεγάλος φιλόσοφος Χομπς
(Hobbes), πριν γνωρίσει βέβαια τον Calvin
και μεταμορφωθεί σε τίγρη, δημοσιεύει το
σπουδαιότερό του έργο με τον τίτλο «Λε-
βιάθαν». Λεβιάθαν είναι το όνομα που δί-
νει ο Χόμπς στην ιδανική πολιτεία του
που εργάζεται για το κοινό καλό και τα επιπλα.
Ο άνθρωπος δεν έχει αγαθή φύση, υποστηρίζει ο
φιλόσοφος, αλλά είναι εκ φύσεως εγωιστής
και ηδονιστής. Ανεξέλεγκτοι, οι άνθρωποι,
και καθοδηγούμενοι από την εσωτερική δυ-
ναμική τους, το πιθανότερο είναι πως θα
αλληλοκαταστραφούν. Για να διατηρηθεί η
κοινωνική ειρήνη και οι τιμές, ο Χομπς δημιουργεί
ένα τέχνασμα, τον Λεβιάθαν, το Κράτος, είτε
με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας, είτε
με τη μορφή της κοινοβουλευτικής δημο-
κρατίας. Τα προϊόντα αυτής της δημοκρατίας
είναι κάποια στοιχεία.Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι
αυτό το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βί-
ας και της απόλυτης εξουσίας